یزد – ایرنا – معاون رئیس‌جمهوری و رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری سهمیه ایران برای ثبت جهانی آثار تاریخی از سوی یونسکو را در هر سال یک اثر اعلام کرد.

منبع

دره کمجل مازندران چالوس

دره کمجل یکی از دره‌های فنی معروف ایران به‌شمار می رود که از نخستین پیمایش آن بیش از یک دهه نمی‌گذرد و هر سال نیز به تعداد علاقه‌مندان به پیمایش این دره زیادتر میشود. همه کسانی که در جاده چالوس و از منطقه هزارچم عبور می‌کنند، روبروی خود آبشارهای این دره را می‌بینند که در دل جنگل قرار دارند. ارتفاع شروع دره ۲۳۳۲ متر و ارتفاع پایان آن ۱۳۴۸ متر از سطح دریا می‌باشد. پیمایش دره زیبای کمجل با عبور از حدود ۳۰ آبشار همراه است که باید با استفاده از طناب و به صورت فرود انجام گیرد. دره دارای آبشارهایی بلند بین ۲۰ تا ۶۰ متر ارتفاع است که عمدتا در انتهای دره قرار دارند کف دره پرآب و لغزنده است.

ویژگی ها
در میان مسیر حتما به شب مانی نیاز خواهید داشت. تنها یک جای صاف و قابل قبول برای استراحت وچادر زنی وجود دارد که حدود ۱۰ تا ۱۸ نفر را در خود جای میدهد. آب دره کم است و فقط تا ساق پا خیس می شود مگر در آبشارهایی که هنگام فرود باید از زیر آب عبور کرد. وقتی آخرین فرود را انجام می دهید بعد از ۵۰ متر پیاده روی به کنار جاده هزار چم و رستوران صخره می رسید. به یاد داشته باشید که فرار از دره بسیار سخت است و از خطرات فراوانی بر خوردار است.
زمان مناسب بازدید
بهترین فصل سفر به دره کمجل در تابستان و ماه‌های تیر و مرداد است.

دره فنی و سخت است و بدلیل خطر وقوع سیل حتما باید پیش از پیمایش از وضعیت دقیق آب و هوا اطلاع داشت. عبور از دره ها نیاز به پیش بینی هوا و نبودن شرایط جوی نامساعد مانند باران می باشد، زیرا مسیر را بسیار ناایمن میکند. ولی با پیش بینی هوا و همچنین برنامه های تمرینی قبل از برنامه اصلی و داشتن امکانات و تجهیزات می تواند برنامه ی خوبی را به اجرا برساند و البته تیم فنی و باتجربه نیازاصلی برنامه می باشد.
وسایل مورد نیاز
دسترسی به آب: قبل از رسیدن به دره دو محل برای برداشتن آب وجود دارد؛ ۱- امامزاده ابتدای مسیر ۲- چشمه‌ای در داخل جنگل و در میانه راه که محل آن در فایل جی پی اس مشخص شده است. در داخل دره نیز بهتر است که آب به همراه داشته باشیم و از آب دره، فقط به صورت جوشیده استفاده شود. حدود ۳۰ متر قبل از محل کمپ، سمت چب آب، یک چشمه کوچک وجود دارد که می‌توان از آنجا آب تهیه کرد.

پربازدیدترین ها:

دره کمجل
دره کمجل
دره کمجل

منبع:
bezanimbiroon.ir



هفتمین کنفرانس ملی رویکردهای نوین در مدیریت، اقتصاد و حسابداری
در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸ توسط موسسه علمی تحقیقاتی کومه علم آوران دانش و تحت حمایت سیویلیکا در شهر بابل برگزار می شود.با توجه به اینکه این همایش به صورت رسمی برگزار می گردد، کلیه مقالات این کنفرانس در پایگاه سیویلیکا و نیز کنسرسیوم محتوای ملی نمایه خواهد شد و شما می توانید با اطمینان کامل، مقالات خود را در این همایش ارائه نموده و از امتیازات علمی ارائه مقاله کنفرانس با دریافت گواهی کنفرانس استفاده نمایید.

حوزه های تحت پوشش: حسابداری ، مدیریت (عمومی)
برگزار کننده: موسسه علمی تحقیقاتی کومه علم آوران دانش
سایر برگزار کنندگان: تحت حمایت سیویلیکا
شهر برگزاری: بابل

محورهای کنفرانس:

مدیریت:

-مدیریت دولتی- مدیریت بازرگانی- مدیریت صنعتی- مدیریت مالی- مدیریت بیمه- مدیریت اجرایی-مدیریت استراتژیک- مدیریت ریسک- مدیریت و فناوری اطلاعات-مدیریت دانش- مدیریت و برنامه ریزی- مدیریت آموزشی-مدیریت و سازمان- مدیریت منابع انسانی- مدیریت تولید- مدیریت جهانگردی و گردشگری- مدیریت و کارآفرینی

اقتصاد:

-اقتصاد بین الملل- اقتصاد اسلامی- اقتصاد توسعه- اقتصاد پولی وبانکی- اقتصاد انرژی- اقتصاد محیط زیست- مالیات و سیاستگذاری دولت- اقتصاد بخش عمومی- اقتصاد رفتاری- اقتصاد کشاورزی- اقتصاد اطلاعات- اقتصاد فرهنگی- اقتصاد ریاضی و نظریه بازی ها-روشهای کاربردی اقتصاد سنجی- اقتصاد فناوری اطلاعات- چالش ها و راهکارهای اقتصادی- اقتصاد در شرایط تحریم- اقتصاد مقاومتی- اقتصاد و تولید ملی

حسابداری:

-حسابداری مدیریت- حسابداری صنعتی- حسابداری دولتی- حسابرسی و فاینس- حسابداری بازرگانی- حسابداری ارزی- حسابداری پیمانکاری و پروژه ای- اخلاق حسابرسی و حسابداری- حسابداری در کسب و کار- آموزش حسابداری- حسابداری و فناوری اطلاعات- حسابداری و بازار سرمایه

منبع

رستوران آرمانی از دیگر رستوران های درجه یک شهر قزوین به شمار می آید که در سال ۱۳۹۳ با سابقه و پشتوانه مطلوب در قزوین راه اندازی شد این رستوران که در زمره بهترین رستوران قزوین قرار دارد، به سرآشپزی مریم صراف‌ها، مربی بین‌المللی آشپزی و کارشناس صدا و سیما در شبکه‌های ملی در حال خدمات‌رسانی به شهروندان و گردشگران است.

رستوران آرمانی قزوین

رستوران آرمانی رستوران ممتازی است که علاوه بر طبخ غذاهای ایرانی و سنتی قزوین، با ارائه غذاهای فرنگی و همچنین غذاهای خمیری (برای اولین بار در قزوین) سعی در ارتقای خواسته‌های مشتریان خود دارد.

پربازدیدترین ها:

امکان رزرو سالن با ظرفیت ۲۸۰نفر به همراه کادری مجرب با در نظر گرفتن تمامی مولفه های استاندارد از دیگر امکانات جنرال این رستوران خوب قزوین است. رستوران ایرانی آرمانی جایی است که شما می‌توانید در کنار کسانی که دوستشان دارید با هر طعم و ذائقه ای مشغول صرف غذا شوید و از طعم واقعی غذاهای سنتی قزوین لذت ببرید.
هرچند که رستوران آرمانی دارای منوی متنوعی است و در کنار غذاهای سنتی، غذاهای فرنگی هم طبخ می‌کند اما اگر به دیار مینودری آمدید و مهمان رستوران آرمانی شدید، فراموش نکنید که قیمه نثار این رستوران خوب قزوین را نمی‌توان از دست داد.

قیمه نثارهای رستوران آرمانی بسیار زبان زد است و دارای طعم و بویی بی نظیر است که مشتریان پر و پا قرص خود را دارد. قیمه نثار قزوین از آن دسته غذاهایی است که علاوه بر طعم خوب، دارای ظاهری دلبرانه است.
ترکیب خلال پوست پرتغال، در کنار زرشک و خلال پسته و بادام ظاهری آرمانی به قیمه نثار قزوینی و سفره ایرانی می بخشد. سرو این غذای خوب، همانند چلو گوشت است. برای طبخ این غذا نیاز به ادویه مخصوص قیمه نثار است که می توان آن را در عطاری های مطرح و به نام قزوین تهیه کرد. قزوینی ها، معمولا این غذا را همراه با سبزی خوردن تازه، ماست و ترشی میل می‌کنند.

رستوران آرمانی قزوین

با تمام این تفاصیل، رستوران آرمانی سعی کرده تا میزبانی ایرانی را با استاندارد جهانی به مشتریان خود عرضه کند. ایجاد توازن میان هزینه و کیفیت غذا یکی دیگر از ویژگی های ممتاز این رستوران است. در رستوران آرمانی با خیال راحت و بی ترس از خالی شدن جیب ها، می توانید در این محیط گرم و صمیمی غذا بخورید.
فضای کلاسیک و شیک رستوران آرمانی، همراه با موزیکی کلاسیک و ملو، حسی مملو از آرامش را به مخاطبان خود القا می کند به همین خاطر این رستوران می تواند پیشنهاد بسیار خوبی برای نوش جان کردن غذا در یک فضای خاص و شیک همراه با لذت بردن از موسیقی کلاسیک باشد.

آدرس: خیابان فلسطین غربی، چهار راه عمران، بعد از جهاد کشاورزی
تلفن: ۳۳۳۲۱۰۳۰-۰۲۸

آژانس مسافرتی نیلاگشت | مجری خدمات تخصصی و لوکس سفر

مرکز تخصصی خدمات ویزای کانادا

خدمات رزرواسیون بیزینس لانج در تمام فرودگاهای دنیا

نماینده خدمات مرحبای امارات



«ایران منتظر تقاضای رسمی دو کشور چین و مغولستان برای پیوستن به پرونده ثبت جهانی نوروز است که اکنون ۱۲ کشور عضو آن هستند.»

به گزارش ایسنا، به نقل از روابط عمومی کمیسیون ملی یونسکو، کمیسیون ملی یونسکو در بیانیه‌ای با اعلام خبر برگزاری آئین بین‌المللی «جهان نوروز» از احتمال پیوستن دو کشور چین و مغولستان به پرونده‌ی ۱۲ کشوری «نوروز» خبر داد.

در این بیانیه آمده است: «آیین بین المللی “جهان نوروز” به همت کمیسیون ملی یونسکو- ایران و با همکاری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و برج میلاد تهران، ۹ اسفند ۱۳۹۷ در سالن همایش‌های بین‌المللی برج میلاد برگزار می‌شود.

نوروز از دیرباز در جغرافیای ایران زمین به عنوان جشن رسمی برگزار می‌شده است. جغرافیای پهناور نوروز و همزمانی آن با بهار طبیعت در نیمکره شمالی و پیشینه باستانی آن و تأکید این جشن بر نوع‌دوستی و مهرورزی در میان جهانیان، باعث توجه سازمان ملل متحد و دیگر کشورها به نوروز شد. از این رو در ۱۰ مه سال ۲۰۱۰ میلادی، مجمع عمومی سازمان ملل با گذراندن قطع‌نامه‌ای نوروز را به خاطر بزرگداشت آن در بیش از ۱۱ کشور جهان به رسمیت شناخت.

ایران منتظر تقاضای رسمی کشورهای چین و مغولستان برای پیوستن به پرونده ثبت جهانی نوروز است که اکنون ۱۲ کشور عضو آن هستند. تا پایان سال ۲۰۱۷ میلادی (۱۳۹۶ خورشیدی)، ایران به همراه ۱۱ کشور عراق، افغانستان، هند، قزاقستان، پاکستان، تاجیکستان، قرقیزستان، ترکمنستان، ازبکستان، آذربایجان و ترکیه، نوروز را در پرونده مشترکی در یونسکو به ثبت جهانی رسانده‌اند.

در واقع جشن‌ها ویژگی مشترک تمامی فرهنگ‌هاست. نوروز هم جشنی ملی است که به عنوان کهن‌ترین و برترین نماد فرهنگی ایران، مورد قبول تمام اقلیت‌های ایرانی و کشورهایی است که در ثبت آن شرکت داشته‌اند. همچنین نوروز در انسجام فرهنگی و اجتماعی میان ۱۲ کشور عضو در پرونده ثبت جهانی آن بسیار مؤثر بوده است.

از این رو کمیسیون ملی یونسکو- ایران بر اساس وظیفه ذاتیِ فرهنگی و آموزشی خود بر آن شده است تا در آستانه نوروز این آئین باستانی را جشن بگیرد.

در این مراسم قرار است علاوه بر سخنرانی محمدجواد ظریف – وزیر امور خارجه -، علی اصغر مونسان – معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان صنایع دستی، میراث فرهنگی و گردشگری -، حجت‌الله ایوبی – دبیرکل کمیسیون ملی یونسکو در ایران – و حضور سفرای کشورهایی که آئین باستانی نوروز را جشن می‌گیرند، موسیقی نوروز کشورهای ایران، آذربایجان و افغانستان اجرا شود و با رونمایی از تمبر «جهان نوروز»، نشان «نوروز» به «محمد میرشکرایی» – نوروزشناس – داده شود.»

انتهای پیام

منبع

فرهنگسرای مترو تهران تهران تهران

در هر ساعت از ساعات کاری ، روزانه میلیون ها مسافر در ایستگاه های مترو تردد دارند تا خود را با سرعت بیشتر و هزینه کمتر به مقصد برسانند ، اینجاست که مترو علاوه بر یک سازه حمل و نقل ریلی می تواند به عنوان یک مرکز ارائه کننده خدمات گسترده فرهنگی ، هنری و اجتماعی نیز عمل کند . مطمئنأ بخشی از این رسالت ، بر عهده فرهنگسرای مترو به عنوان نماینده سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران می باشد .تاریخچه: طی تفاهم به عمل آمده بین سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و شرکت بهره برداری مترو تهران و حومه مبنی بر ارائه خدمات فرهنگی و هنری به مخاطبان مترو ، خانه فرهنگ ایستگاه هفت تیر در مهرماه ۱۳۸۵ به عنوان نخستین خانه فرهنگ مترو با شعار ” برنامه ریزی برای ثانیه ها” و با تمرکز بر ارائه خدمات فرهنگی و هنری در راستای ارتقای فرهنگ شهری با هدف تأثیر گذاری حداکثری در حداقل زمان راه اندازی شد . ارائه خدمات توسط مراکز فرهنگی هنری مترو به مرور زمان به فعالیت هایی همچون برپایی نمایشگاه های هنری ، نگار گذرها ، تولید و توزیع کتابچه های آموزشی با رویکرد فرهنگ سازی در امر شهر نشینی ، تولید و ارائه مجموعه کتاب های مترو ، برقراری ایستگاه های روزنامه خوانی ، کتابخانه مترو ، طراحی و آماده سازی بستر ارتباطی در فضای مجازی مستقر در ایستگاه ها ، ایجاد مراکز مشاوره در حوزه های دینی ، فرهنگی ، اجتماعی و خانوادگی ، گسترده شد ، همچنین گسترش جایگاهی این خدمات منجر به شکل گیری مدیریت مراکز فرهنگی هنری مترو به مرکزیت فرهنگسرای مترو شد.از فعالیت های مهم دیگر فرهنگسرای مترو می توان به ایجاد فضای ارتباطی مؤثر با مخاطبان مترو برای معرفی هر چه بیشتر فعالیت ها و برنامه های سازمان فرهنگی هنری و مراکز تابعه با در اختیار داشتن فضاهای تبلیغاتی و اطلاع رسانی مستقر در واگن های قطارها و ایستگاه های مترو، اشاره کرد .
بستـر فعالیـت های فرهنگسرای مترو :
۱ـ تولید و عرضه محصولات فرهنگی۲ـ ایجاد بستر فضای مجازی در داخل مترو۳ـ تبلیغات و فضا سازی محیطی۴ـ ایجاد مراکز فرهنگی و هنری۵ـ اجرا و پشتیبانی از ویژه برنامه های موضوعی و مناسبتی۶ـ فراهم سازی بستر مناسب جهت امور پژوهشی ، امکان سنجی ، نیازسنجی فرهنگی و نظرسنجی از مخاطبان برنامه های فرهنگی مترو.

آدرس: خیابان شهید استاد مطهری، خیابان میرعماد، کوچه هشتم، پلاک ۱۷
تلفن: ۸۸۵۲۳۰۵۲

 

پربازدیدترین ها:

 

فرهنگسرای مترو تهران

فرهنگسرای مترو تهران

 

منابع: کودک ۲۴ , کی کجاست

عضو سازمان نظام مشاوره و روانشناسی، عضو مرکز آموزش مداوم علوم پزشکی شیراز

«آنچه آثار ایرانی را جهانی کرده قطار شهری، زیرگذر و بزرگراه نیست بلکه امکان ساخت این تجهیزات مدرن در همه جا امکان‌پذیر و میسر است اما خلق چنین آثار ارزشمند تاریخی هرگز تکرارشدنی نیست، با این وجود ایران در امر حفاظت از ۲۳ اثر جهانی خود خصوصاً محوطه‌هایی که در مناطق شهری قرار دارند، چندان موفق عمل نکرده و ثبت جهانی این آثار ضمانتی برای بهبود شرایط حفاظت و نگهداری آنها در قیاس با زمان قبل از ثبت آنها به وجود نیاورده است.»

به گزارش ایسنا، ژاله کمالی زاد، دانش آموخته دکترای باستان‌شناسی و عضو هیئت مدیره جامعه باستان شناسی ایران در یادداشتی وضعیت محوطه‌های ایران که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند را براساس صحبت‌های پروفسور “لین مِسکِل “[۱] انسان‌شناس دانشگاه استنفورد که خواستار تغییر و تحولاتی در برنامه ثبت محوطه‌های میراث جهانی یونسکو شده، تحلیل و بررسی کرده است.

او در یادداشت خود آورده است: «سازمان علمی، فرهنگی و آموزشی ملل متحد (یونسکو) در سال ۱۹۴۶ میلادی تأسیس شد تا جهان از طریق همکاری‌های بین‌المللی به صلحی پایدار پس از غارتگری‌های جنگ جهانی دوم دست یابد. در سال ۱۹۷۲ میلادی کنوانسیونی در یونسکو به تصویب رسید که کلیه کشورهای متعهد باید تمام توان خود را جهت حفاظت و معرفی هرچه بیشتر آثار و محوطه‌های تاریخی و طبیعی ثبت شده در کمیته میراث جهانی به کار گیرند و از آن زمان تا کنون بیش از ۱۰۰۰ اثر طبیعی، فرهنگی، ترکیبی و منظر فرهنگی از ۱۶۳ کشور جهان در فهرست میراث جهانی به ثبت رسیده اند.

اخیراً پروفسور “لین مِسکِل ” انسان‌شناس دانشگاه استنفورد، به بهانه انتشار کتاب جدید خود با عنوان «آینده در ویرانه‌ها: یونسکو، میراث جهانی و رؤیای صلح [۲]» مصاحبه‌ای با سرویس خبری دانشگاه استنفورد انجام داده و خواستار تغییر و تحولاتی در برنامه ثبت محوطه‌های میراث جهانی یونسکو شده است [۳]. چرا که براساس پژوهش‌های او که در هشت سال گذشته صورت گرفته، کشورهایی که خواستار ثبت محوطه‌های خود در فهرست میراث جهانی هستند، بیش از آنکه به فکر حفظ و صیانت از این آثار باشند، این اقدام را با هدف استفاده از نام و عنوان یونسکو انجام می‌دهند.

وی که در طول تحقیقاتش بارها در جلسات کمیته میراث جهانی شرکت کرده معتقد است زمانی که در مورد مسائل مربوط به حفاظت گفت‌وگو می‌شود، اغلب نمایندگان کشورها حتی زحمت مشارکت در بحث را به‌خود نمی‌دهند و آنچه اهمیت دارد، ثبت آثار کشورشان در فهرست میراث جهانی است تا بتوانند از این آثار در راستای استراتژی‌های گردشگری خود بهره برند.

ایران برای نخستین بار در سال ۱۳۵۸ شمسی، میدان نقش جهان، پرسپولیس و چغازنبیل را با همت شهریار عدل در فهرست آثار جهانی یونسکو به ثبت رساند و پس از آن با وقفه‌ای ۲۴ ساله تا زمان ثبت تخت سلیمان در سال ۱۳۸۲ هیچ اثری به این فهرست اضافه نشد. اکنون ایران با وجود غنای تاریخی و فرهنگی خود و محوطه‌های باستانی متعدد، موفق به ثبت ۲۲ اثر تاریخی و یک اثر طبیعی کویر لوت شده است.

در این میان آثاری همچون چغازنبیل، پاسارگاد و گنبد سلطانیه در خارج از شهرها و برخی همچون کاخ گلستان، بافت تاریخی شهر یزد و مقبره شیخ صفی‌الدین اردبیلی در دل فضاهای شهری واقع‌اند و طبیعتاً دسته دوم بیشتر در معرض خطر و آسیب توسعه شهری قرار دارند. اما پرسش مهمی که می‌توان مطرح کرد این است که آیا دیدگاه “مسکل” در مورد ایران نیز مصداق دارد و آثار تاریخی با هدف جذب گردشگر و منافع مالی حاصل از آن در یونسکو ثبت می‌شوند؟ آیا از این آثار حراست و صیانت شایسته ای مطابق با موازین بین المللی و قوانین یونسکو صورت می‌گیرد؟ و آیا اساساً در طرح‌های جامع شهرهای تاریخی ایران، تدابیر خاصی برای حفاظت از آثار ثبت شده جهانی اندیشیده می‌شود؟

در یادداشت حاضر کوشش خواهد شد با نگاهی گذرا به وضعیت چند نمونه شاخص از آثار جهانی ایران که در بافت‌های تاریخی شهرها قرار دارند مانند میدان نقش‌جهان و مسجد جامع اصفهان، کاخ گلستان تهران، محوطه شوش و بیستون جواب قانع کننده‌ای برای این پرسش‌ها بیابیم.

میدان نقش جهان در سال ۱۳۵۸ شمسی به عنوان نخستین اثر ثبت جهانی ایران در یونسکو به ثبت رسید، اما متأسفانه از ابتدای دهه هشتاد شمسی تا کنون حریم میدان نقش جهان با مشکلات عدیده‌ای دست به گریبان است که ناشی از توسعه شتابزده و غیرکارشناسانه شهری است.

براساس اسناد ضمیمه شده در پرونده ثبت جهانی میدان نقش‌جهان که در وب سایت کمیته میراث جهانی [۴] موجود است، کمیته میراث جهانی از سال ۱۳۸۱ تا ۱۳۹۳ و به مدت ۱۲ سال در مورد ارتفاع غیرمجاز مجتمع تجاری جهان‌نما به ایران تذکر داده است. در این زمینه از دولت ایران درخواست شد مشکلات مجتمع جهان‌نما تا بهمن ماه سال ۸۳ برطرف شوند. اما هنوز نگرانی کارشناسان یونسکو در مورد مجتمع جهان‌نما مرتفع نشده بود که از سال ۱۳۸۴ هشدارهای کمیته میراث جهانی در مورد طرح متروی اصفهان به عنوان تهدید تازه‌ای علیه میدان نقش جهان مطرح شد.

به باور دکتر مسکل برای حل معضلات برنامه ثبت جهانی، باید به نظرات و حقوق مردمی که کشورشان به عضویت یونسکو در آمده، بیشتر توجه شود و این موضوع هر سال در جلسات میراث جهانی مطرح می‌شود. اما به عنوان مثال دست اندرکاران پروژه «زیرگذر میدان عتیق» که در حریم مسجد جامع به عنوان دومین اثر جهانی اصفهان اجرا شد، به اخطارهای یونسکو مبنی بر لزوم هماهنگی این زیرگذر با سنت‌های طراحی شهری در این قسمت شهر و حفظ ارزش جهانی مسجد جامع و بافت تاریخی آن بی‌تفاوت بوده و با وجود اعتراضات گسترده باستان‌شناسان و حتی مردم عادی و کسبه‌ای که سال‌ها در بازارهای پیرامون مسجد جامع به مشاغل سنتی و اجدادی خصوصاً در زمینه فرش دستباف اشتغال داشتند، به بهانه همیشگی احیای «بافت فرسوده» و فضای نازیبای میدان کهنه تخریب شد.

این تخریب و تعرض شدت بیشتری یافته و نه تنها پس از آن طرح پرچالش زیرگذر میدان عتیق اصفهان (میدان امام علی (ع) کنونی) اجرا شد، بلکه در حال حاضر ساخت خط دوم مترو همچنان بدون بهره‌گیری از متخصصان باستان‌شناس و با سکوت میراث فرهنگی اصفهان ادامه دارد.

شهرداری اصفهان بدون رعایت ضوابط و قوانین میراث فرهنگی، طرح بدنه‌سازی و سنگفرش چهارباغ عباسی را در دست اقدام دارد و چنین رویه‌ی غیر کارشناسانه‌ای را به بهانه حضور باستان‌شناس ناظر توجیه می‌کند و در روزهای اخیر نیز با ساخت گذر آقا نجفی در فاصله ۱۰۰ متری و در حریم میدان نقش جهان، زخمی دیگر بر پیکر نحیف و بی پشتوانه این اثر برجای گذاشت. توصیه دکتر مسکل به کشورهای عضو کمیته میراث جهانی، وفاداری و پایبندی به اصول و قوانینی است که در کنوانسیون میراث جهانی ۱۹۷۲ به تصویب رسید؛ با این وجود اغلب کنوانسیون‌ها و توافقات بین المللی مورد غفلت واقع می‌شوند و مجازاتی برای بی توجهی به قوانین در نظر گرفته نمی‌شود.

نمونه دیگری از بی‌تدبیری مسئولان شهری، وضعیت وخیم میراث هفت هزار ساله شوش است که تنها ۳ سال از ثبت آن در فهرست میراث جهانی می‌گذرد اما به چنان وضعیت اسفناکی دچار شده که مسئولان شهری شبانه با ماشین‌آلات سنگین به حریم آن تجاوز می‌کنند و بیم هیچ‌گونه مجازات و بازخواستی ندارند. در سال ۱۳۹۶ ساخت زیرگذر شوش با اعتراض گسترده باستان‌شناسان و نامه کتبی «جامعه باستان‌شناسی ایران» و حکم وزیر وقت راه و شهرسازی، دکتر عباس آخوندی، ساخت آن متوقف و اعلام شد که تصمیم به ساخت جاده کمربندی در پیرامون شهر گرفته شده است. اما پس از آن شهرداری شوش در مورد ایجاد جاده کمربندی اقدامی انجام نداد و تعامل مناسبی میان سازمان میراث فرهنگی و باستان شناسان صورت نگرفت.

متأسفانه در دی ماه امسال در پی اقدامی ناگهانی شهرداری با استفاده از ماشین آلات سنگین به عرصه و حریم مجموعه باستانی شوش تعرض کرد و در اقدامی پر ابهام «پل روگذر» را تخریب کرد تا با اجرایی کردن طرح «زیرگذر» شوش، شهر را دو پاره کرده و منظر فرهنگی و طبیعی آن را از بین ببرد. متأسفانه فهرست این تعرض‌ها و تخریب‌ها همچنان ادامه دارد که زخمی جبران ناپذیر بر پیکر آثار و محوطه‌های تاریخی ایران وارد می‌کنند.

محوطه «بیستون» نمونه‌ی دیگری از میراث جهانی در خطر است که به عنوان هشتمین اثر تاریخی در سال ۱۳۸۵ در یونسکو به ثبت رسید اما مدیران شهری بیستون نیز در حفاظت از میراثی که به همه بشریت تعلق دارد موفق عمل نکردند. جالب اینجاست که نه تنها ساختمان اداری شهرداری بر «دامنه پارتی بیستون» بنا شده بلکه در سال ۱۳۹۰ با وجود تذکر باستان شناسان مبنی بر اجتناب از تغییرات غیرکارشناسی در دامنه پارتی، شهرداری حریم مجموعه میراث جهانی بیستون را به پارک تبدیل کرد و بخش‌هایی از این محوطه تاریخی تسطیح و در ورودی آن وسایل بازی نصب شد. گورستان شهر بیستون تا مرزهای عرصه‌ی اثر توسعه یافته و ساخت‌وسازهای نامتناسب در سطح شهر و روستاهای اطراف باوجود ابزارهای قانونی، به حیات خود ادامه می‌دهند. با توجه به تهدیداتی که برای بیستون ذکر شد، مسئولان امر رؤیای ثبت جهانی محوطه‌ی تاق‌بستان را نیز با هدف رونق هرچه بیشتر گردشگری کرمانشاه در سر دارند اما بر اساس ضوابط مرکز میراث جهانی، ثبت جهانی آثار دیگری از یک منطقه جغرافیایی منوط به پایبندی به کلیه ضوابط و حفاظت درست و اصولی از آثار ثبت شده پیشین است.

اشتباه‌های فاحش مدیریتی حتی در مقابل چشم مدیران پایتخت هم اتفاق می‌افتد و حتی به حریم تنها اثر ثبت جهانی تهران به دلیل ارزش تجاری این بخش از پایتخت تعرض می‌شود. کاخ گلستان که در محدوده ارگ تاریخی تهران قرار دارد در سال ۲۰۱۳ میلادی در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده و اخیراً عرصه و حریم منظری آن به دلیل صدور مجوزهای خارج از ضوابط میراث فرهنگی و انجام فعالیت‌های عمرانی نقض شده است. موضوع رنج‌آورتر این است که اعضای «شورای فنّی» مجوز تخریب و نوسازی و احداث زیرزمین در حریم بلافصل کاخ گلستان را صادر کرده‌اند. مصادیق به این موارد محدود نیست و نمونه‌های مشابه در آثاری چون «سازه‌های آبی شوشتر»، «منظر فرهنگی بم» و نظایر آن هم قابل ذکر است.

آنچه از این موارد، استنباط می‌شود این است که آثار واقع شده در بافت تاریخی شهرها، بیش از سایر آثار متحمل تخریب و آسیب‌های ناشی از تصمیمات غیرکارشناسانه و شتابزده مسئولین شهری می‌شوند چون متأسفانه متولیان امر به ارزش‌های تاریخی تجدید ناپذیر این آثار که دلیل اصلی ثبت جهانی آنهاست واقف نبوده و تنها هدف‌شان زیباسازی شهر و بافت فرسوده و البته از قِبَل آن جذب سرمایه‌گذار و گردشگر است و این مسئله بیش از پیش بر لزوم و ضرورت انجام مطالعات باستان شناسی شهری صحه می‌گذارد.

علاوه بر محوطه‌های جهانی که در نوشتار حاضر برشمرده شد، نمونه‌های دیگری مانند بافت تاریخی یزد، مقبره شیخ صفی‌الدین اردبیلی، بازار تبریز و سازه‌های آبی شوشتر نیز همواره با معضل توسعه در بافت تاریخی شهری و تعرض مواجه بوده و هستند. از این رو مدیریت شهری بیش از پیش باید به قوانین میراث فرهنگی چه در سطح ملی و چه بین‌المللی احترام بگذارد و زمان و بودجه کافی به منظور انجام مطالعات باستان‌شناسی اختصاص داده شود.

در این زمینه “مسکل” معتقد است یونسکو دسترسی گسترده‌ای به بسیاری از محوطه‌های ممتاز باستان‌شناختی در جهان داشته و انتظار می‌رود چشم‌اندازی بین‌المللی برای باستان شناسی ارائه دهد. این سازمان اهمیت بسیاری برای مورخان، فیلسوفان و حتی انسان‌شناسان قائل است اما باستان‌شناسان موقعیت ممتازی حتی در برنامه میراث جهانی یونسکو که نظارت بر بیش از ۱۰۰۰ محوطه تاریخی در سراسر جهان را بر عهده دارد، به دست نیاورده‌اند و این تناقض او را به بررسی بیشتر تاریخچه یونسکو ترغیب کرده است.

به زعم وی در اوایل فعالیت این سازمان در دهه چهل میلادی که توسط «جولین هاکسلی» اداره می‌شد، رشته باستان‌شناسی و باستان‌شناسان در کانون توجه مأموریت‌های یونسکو بودند. در آن زمان، باستان‌شناسی از این توان فکری برخوردار بود که یونسکو از آن در جهت هدف آرمانی خود یعنی تغییر ذهن بشر از طریق مبادلات فرهنگی و آموزشی بهره گیرد.

به عنوان مثال در دهه ۱۹۶۰، کاوش، حفاظت و پژوهش اولویت نخست بسیاری از سفرهای بین المللی به «نوبه »[۵] بودند. این پروژه شامل بررسی، حفاری و پیاده سازی و انتقال ده‌ها معبد باستانی و آثار تاریخی از مصر و سودان بود که به دلیل افزایش آب رودخانه نیل در معرض خطر بودند. اما پس از دهه ۱۹۶۰ یونسکو به جای شناخت گذشته از طریق فعالیت‌های میدانی و پژوهش به حفاظت آثار تاریخی پرداخت و به عبارتی تمرکز آن از شناخت به مرمت منتقل شد. چنین وضعیتی در مورد محوطه‌های ثبت جهانی ایران نیز کاملاً مصداق دارد، با این تفاوت که حتی در خصوص نگهداری و مرمت آنها هم اقدام شایسته‌ای صورت نمی‌گیرد.

خط مشی کنونی مسئولان شهری به گونه‌ای است که به ندرت از نظریات باستان شناسان در تصمیمات کلان و طرح‌های جامع شهری بهره برده و بعضاً همکاری‌هایی به شکل مشاوره جزئی انجام می‌شود. در صورتی که با توجه به قدمت و غنای فرهنگی ایران و گستردگی آثار و بافت‌های تاریخی در شهرهای مختلف، لزوم مطالعات باستان شناختی جامع در بافت‌های تاریخی قبل از هرگونه اقدام و ساخت و سازی ضروری است. به توصیه کارشناسان، در ایران نیز همچون سایر کشورها، پروژه‌های عمرانی قبل از اجرا باید دارای پیوست فرهنگی بوده و عواقب فرهنگی و اجتماعی آنها در حوزه محیط زیست، میراث‌فرهنگی، سلامت روانی و انسجام شهری و حقوق شهروندان مورد بررسی و سنجش قرار گیرد. اگر جامعه باستان‌شناسی در طرح‌های توسعه شهرهای تاریخی، جهت «ارزیابی تأثیرات اجتماعی-فرهنگی» پروژه‌های شهری که به اختصار «اتاف »[۶] نامیده می‌شود، به کار گرفته شوند؛ باستان‌شناسان نقش پررنگ‌تری در تصمیمات کلان و طرح‌های جامع شهری ایفا کرده و مشکل اشتغال خیل عظیم فارغ‌التحصیلان این رشته نیز تا حدی مرتفع خواهد شد.

از سوی دیگر، وضعیت یونسکو در سال میلادی که گذشت تغییر کرده است و با پایان سال ۲۰۱۸ میلادی، ایالات متحده آمریکا از عضویت یونسکو خارج شده و کمک‌های مالی خود به این سازمان را قطع کرد. با وجود آنکه آمریکا در تأسیس یونسکو نقشی اساسی داشت اما در سال ۲۰۱۱ در اعتراض به عضویت فلسطین در یونسکو، تصمیم گرفت کمک‌های مالی خود معادل هشتاد میلیون دلار به این سازمان را به حالت تعلیق درآورد. در سال ۲۰۱۳ آمریکا به‌دلیل قطع کمک‌های مالی و عدم پرداخت حق عضویت عملاً از کمیته تصمیم‌گیری یونسکو کنار گذاشته شد و حق رأی خود را از دست داد ولی همچنان به عنوان عضو ناظر باقی خواهد ماند.

اگرچه این اقدام امریکا می‌تواند نفوذ و نقش کشورهای غیر غربی یونسکو را در تصمیم‌گیری‌ها پررنگ‌تر کند اما ثبت و حفاظت از آثار میراث جهانی از نظر مالی با مشکلاتی مواجه خواهد شد و به نظر می‌رسد با کاسته شدن منابع مالی یونسکو، محدودیت‌هایی در برنامه‌های این سازمان ایجاد کند که از آن جمله پیشنهاد ثبت تنها یک محوطه در سال از طرف کشورهای عضو است.

آمریکا مانند سایر کشورهای عضو همچنان مجاز است محوطه‌هایی را برای ثبت در میراث جهانی پیشنهاد دهد که با چنین روندی تعداد محوطه‌های ثبت شده در فهرست میراث جهانی روز به روز افزایش خواهد یافت. در حالی که منابع مالی کمتری به حفاظت و نظارت آنها اختصاص می‌یابد. این موضوع برای کشورهای عضو، نوعی مذاکره برد-برد محسوب می‌شود، چون محوطه‌های این کشورها در یونسکو ثبت می‌شود اما هیچکس به نظارت و بازرسی مدیریت محوطه‌های ثبت‌شده نمی‌پردازد.

مهم‌ترین دستاورد پژوهش “مسکل” در این موضوع منعکس شده که یونسکو با هدف اتحاد ملل جهان و حفظ و حراست از محوطه‌های تاریخی یکدیگر تأسیس شد اما این صیانت و مسئولیت پذیری مشترک صرفاً در نخستین تلاش‌های یونسکو مانند پروژه «نوبه» رخ داد و اکنون به تاریخ پیوسته است. امروزه همه چیز در منافع سیاسی و اقتصادی خلاصه شده و یونسکو نیز به عرصه تنش یا بالعکس اتحاد بین المللی مبدل گشته و متأسفانه برنامه میراث جهانی همچون ابزاری در زرادخانه، صرفاً به خدمت سیاست ناسیونالیسم درآمده است.

به باور او؛ این انتقال تمرکز از حفاظت به سمت ثبت محوطه‌ها، در دهه ۱۹۶۰ رخ داد. هنگامی که ایتالیا که عنوان بیشترین محوطه‌های ثبت جهانی را داراست، ده محوطه را برای ثبت در فهرست جهانی کاندید کرد. در جلسات میراث جهانی که در سال ۲۰۱۰ در برزیل برگزار شد نیز بین برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی نوعی توافق مشهود وجود داشت که نشان می‌داد امروزه ثبت محوطه‌ها بیشتر با فعالیت‌های سیاسی و استراتژیک مرتبط است. به گونه‌ای که کشورهای عضو با ایجاد معاهدات و حمایت از یکدیگر به ثبت محوطه‌های‌شان در فهرست میراث جهانی پرداخته و هر خطری که اعتبار کشورشان را خدشه دار کند، رفع می‌کنند.

بنابراین آنچه به عنوان مکانیسمی در جهت صلح جهانی طراحی شد، در حال حاضر برای تحریک و احیای تنش میان ملت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. به عنوان مثال، کامبوج در سال ۲۰۰۸ معبدی هندوئی را نامزد ثبت در فهرست میراث جهانی کرد که منجر به درگیری‌های مرزی با کشور همسایه‌اش تایلند شد. برخی کشورها نیز در پی ثبت محوطه‌های جنگ جهانی دوم یا محوطه‌های نسل کشی اخیر هستند که ممکن است تنش‌هایی را از نو برافروخته کند.

آنچه در مجموع از موارد مطرح شده می‌توان نتیجه گرفت این است که ایران در امر حفاظت از ۲۳ اثر جهانی خود خصوصاً محوطه‌هایی که در مناطق شهری قرار دارند، چندان موفق عمل نکرده و ثبت جهانی این آثار ضمانتی برای بهبود شرایط حفاظت و نگهداری آنها در قیاس با زمان قبل از ثبت آنها به وجود نیاورده است.

همان‌طور که “مسکل” اشاره کرده، در ایران نیز ثبت جهانی آثار اغلب با هدف استفاده از نام یونسکو و جذب گردشگر بیشتر و تأمین خواسته‌های مالی برخی مسئولان انجام می‌شود. غافل از آنکه آنچه این آثار را منحصر به فرد و در جهان شهره ساخته است، قطار شهری و زیرگذر و بزرگراه نیست، بلکه امکان ساخت این تجهیزات مدرن در همه جا امکانپذیر و میسر است اما خلق چنین آثار ارزشمند تاریخی هرگز تکرارشدنی نیست. در این صورت نه تنها حفاظت بیشتری صورت نگرفته بلکه بالعکس به دلیل پدیده گردشگری جمعی، تخریب بیشتر این محوطه‌ها را شاهد بوده‌ایم و خواهیم بود. این در حالی است که کشورهای عضو کنوانسیون ۱۹۷۲ متعهد شده‌اند با ارائه گزارش‌های ادواری از نحوه مدیریت محوطه‌های ثبت جهانی خود به دفتر میراث جهانی یونسکو، این اطمینان را ایجاد کنند که هرچه در توان داشته‌اند برای حفظ اصالت این آثار به انجام رسانده‌اند.

آیا زمان آن نرسیده که مدیران و مسئولان به بازنگری اقدامات خود پرداخته و به حراست و صیانت از اصالت آثاری که متعلق به همه جهانیان و نسل‌های بعدی است بپردازند و به بهانه توسعه شهری و جذب گردشگر صرفاً به منافع مادّی این آثار نیندیشند، چون خدشه‌دار کردن این میراث جهانی با هر دلیل و عنوانی در اصل لکه‌دار کردن حیثیت کشور در انظار جهانیان و نسل‌های آینده است.»

[۱]. Lynn Meskell

[۲]. A Future in Ruins: UNESCO, World Heritage and the Dream of Peace

[۳]. https://news.stanford.edu/۲۰۱۸/۱۱/۱۹/stanford-scholar-examines-unescos-world-heritage-program/?fbclid=IwAR۰meqZZF۲qwIew۹KId_a۳ug۱bF۹MR۷hOzGVOrLXYVITnK_lMF۰Ua۲۰Rilw

[۴]. https://whc.unesco.org/en/list/۱۱۵

[۵]. Nubia

[۶]. طرح «اتاف» به مفهوم ارزیابی تأثیرات اجتماعی فرهنگی پروژه‌های عمرانی قبل از هرگونه اقدام اجرایی است، این شیوه در کشورهای دیگر اصطلاحاً ” “SIA (Social Impact Assessment) یا « اقدام مداخله‌ای» نامیده شده و برای رفع یا کاهش آثار تخریب استفاده می‌شود.

انتهای پیام

روستای کند علیا تهران لواسان

کُند بالا یا کند علیا یکی از روستاهای دهستان لواسان کوچک بخش لواسانات است که در شمال شرقی استان تهران واقع شده است. باغ های زیبا، کوچه باغ های دیدنی و آبشارهای معروف اطراف این روستا باعث شده است تا کند علیا به عنوان یکی از جاذبه های طبیعی اطراف تهران شناخته شود.روستای کند علیا و سفلی از توابع بخش لواسانات شهرستان شمیرانات، در فاصله ۳۸کیلومتری شمال شرقی تهران قرار گرفته است.

تاریخچه
وجود بقایای آثار باستانی در کند علیا از جمله: تپه های گوشواره، قلعه پیرزن، جوهک و شیرتازه نشانگر قدمت طولانی این روستاست که به اوایل دوره اسلامی می‌رسد. کندسفلی نیز قدمتی چند صد ساله دارد.
ویژگی ها
روستای کند از دو بخش علیا و سفلی تشکیل شده که کند سفلی در پائین دست و کند علیا در بالا دست قرار دارد. ارتفاع متوسط کند علیا از سطح دریا حدود ۲ هزار و ۵۰ متر است.
سیمای عمومی
موقعیت کوهستانی ویژه، باغ‌های سرسبز و گسترده، منابع غنی آب و جریان نهرهای جاری داخل باغ‌های روستا سرسبزی و طراوت خاصی را به روستای کند علیا بخشیده که نظر هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند.
زمان مناسب بازدید
آب و هوای این ده در تابستان معتدل ودر زمستان ها سرد است . بنابر این پیشنهاد می کنیم در بهار و تابستان به دیدن این آبشار بروید. اگر در تیرماه به کند علیا بروید و قدم در این جاده بگذارید بدون شک از تماشای باغ‌های سرسبز، درختان گیلاس و آلبالو و انبوه میوه های آنها سیر نخواهید شد.
پیشنهاد ویژه
پیشنهاد می کنیم پس از سفر به روستای کند علیا از دو آبشار زیبای اطراف این روستا بازدید کنید:
آبشار ناران یکی از آبشارهای دائمی استان تهران است که در شمال شرقی شهر تهران و در نزدیکی روستای کندعلیا واقع شده است. جریان دائمی این آبشار شیارهای زیبایی بر روی صخره‌های سنگی به وجود آورده و تماشای آن را دیدنی می کند.
اگر اهل آب تنی هستید، دست خانواده تان را بگیرید و سری به آبشار کفترلو در ۷۰۰ متری لواسان کوچک بزنید. آبشار کفترلو در کنار آبشار ناران – که در دره‌های سرسبز شمال روستای کندعلیا دیده می شود – واقع شده است.
همچنین مزرعه پاونک در ۳ کیلومتری کند سفلی و ارتفاعات ساکا با پوشش طبیعی گل‌ها و گیاهان مرتعی در ۵ کیلومتری شمال روستا از جاذبه‌های طبیعی اطراف این محدوده به شمار می روند.
شرایط استفاده
در هنگام قدم زدن در باغات این منطقه مراقب درختان باغات باشد و از ورود بدون اجازه به فضای باغ خودداری کنید.
امکانات ویژه
عصر هنگام و قبل از غروب آفتاب باغ‌دارها محصولات باغ‌هایشان را برای عرضه و فروش به داخل روستا می‌آورند. می‌توانید محصول درجه یک را به قیمت مناسب تهیه و خریداری نمائید.

 

پربازدیدترین ها:

آدرس : شمیرانات، لواسان کوچک، کند علیا

روستای کند علیا
روستای کند علیا
روستای کند علیا
روستای کند علیا

 

منبع:
bezanimbiroon.ir